kolektor 1896

Ludzie świadomie korzystają z energii słonecznej od wieków.

Już starożytni Grecy czy Rzymianie projektowali swoje domy i używali odpowiednich materiałów aby jak najlepiej wykorzystać promienie słońca. Dużo później, w 1760 roku Horace de Saussure zbudował z kolei urządzenie do podgrzewania wody składające się z pudełka przykrytego szkłem, które stało się protoplastą urządzeń takich jak kolektory słoneczne. Już w 1890 roku pierwsze komercyjne solarne podgrzewacze wody pojawiły się w sprzedaży w USA.

Prototyp kolektora słonecznego używanego dzisiaj do podgrzewania wody powstał już w 1896 roku.

Jego twórcą był Clarence Kemp z Baltimore. Zaprojektował on drewnianą skrzynię, w której umieścił pomalowany na czarno zbiornik. Całą konstrukcję zainstalował na dachu. Dzięki takiemu zabiegowi woda ogrzewała się szybciej i dłużej utrzymywała swoje ciepło. Jak na tamte lata cena 25 dolarów była dosyć wygórowana, ale i tak wynalazek znajdował swoich zwolenników. Pierwsze typowo płaskie kolektory słoneczne służące do podgrzewania wody zostały użyte w 1920 na Florydzie i w Południowej Kalifornii. Po 1960 roku, a szczególnie w roku 1972 nastąpił szczególny wzrost zainteresowania uzyskiwaniem ciepłej wody przy pomocy kolektorów. Było to spowodowane kryzysem naftowym i wzrostem cen ropy naftowej w USA i na rynkach światowych.

solarhistory

Zdarzenia te nie miały oczywiście związku z fotowoltaiką i ogniwami (panelami) słonecznymi w ich dzisiejszym rozumieniu, ale i tak większość ludzi zaskoczona będzie faktem, że same zjawisko fotowoltaiczne odkryte zostało ponad 170 lat temu – w 1839 roku. Dokonał tego 19 letni (!) francuski fizyk – Alexandre Edmond Becquerel eksperymentując w laboratorium swojego ojca. Dzięki temu zjawisko fotowoltaiczne nazywane jest czasami zjawiskiem Becquerel’a, a on sam „dorobił” się nagrody swojego imienia wręczanej podczas dorocznej paryskiej wystawy EU PVSEC będącej chyba największym wydarzeniem dla firm dostarczających produkty takie jak panele (baterie) słoneczne.

Prawdziwym przełomem był jednak wyścig kosmiczny między Stanami Zjednoczonymi i ZSRR, który zmusił naukowców do rozwiązania problemu zasilania urządzeń pracujących
w przestrzeni kosmicznej. W 1954 roku trzech naukowców pracujących w firmie Bell Labs skonstruowało pierwsze komercyjne ogniwo fotowoltaiczne, których panele umożliwiały konwersję energii słonecznej w energię elektryczną. Skonstruowane panele (baterie) słoneczne zasilały na początku satelity, a potem używane były w innych projektach.

W latach 70 zmiany w budowie ogniw i paneli słonecznych pozwoliły na znaczną obniżkę cen i zwiększyły możliwości ich zastosowania. Ogniwa słoneczne wykorzystywane były wtedy jako źródło energii na platformach wiertniczych, latarniach morskich czy jako element sygnalizacji na przejazdach kolejowych.

źródło : http://fotowoltaika.weebly.com

Komentowanie wylaczone.